Wat is een behandeling Heling door Aanraking

Tijdens een sessie lig je volledig aangekleed en ontspannen op een behandeltafel. Ik leg mij handen op verschillende plekken op je lichaam. Op de buik, de knieën, voeten, schouders en hoofd is meestal voldoende.

Lichaam, geest en ziel verbinden zich met elkaar. Blokkades die jou tegenhielden - fysiek, mentaal of emotioneel - krijgen de ruimte om los te laten. Veel mensen ervaren al tijdens de sessie een diep gevoel van rust en loslaten. Vaak verdwijnen chronische pijnen en trauma's gedurende de behandeling. Na afloop voel je je lichter, helderder en meer in contact met jezelf.

Hoe verloopt een sessie

1. Ontvangst – Ik neem de tijd om te horen wat je bezighoudt. Er is geen verplichting om alles te vertellen.

2. De behandeling - Je ligt ontspannen op de behandeltafel, volledig aangekleed. Ik werk met zachte aanraking. Jij hoeft niets te doen - alleen aanwezig zijn.

3. Afsluiting - Na de sessie is er ruimte om te landen en te bespreken wat je hebt ervaren.

   Een sessie duurt maximaal 75 minuten.

Voorbeelden van sessies

1. Vorig jaar kwam Ben als klant in mijn kapsalon binnen, en vanaf het eerste moment voelde dat heel vertrouwd. We raakten meteen diep aan de praat. Hij vertelde dat hij al veel mensen had mogen helpen bij het loslaten van blokkades en trauma’s — al kon hij zelf niet altijd precies uitleggen hoe hij dat deed. Maar het werkte. En dat voelde je.

Op dat moment zat ik zelf in een heel moeilijke periode. Ik was verdrietig, mentaal en emotioneel uitgeput. Angst overheerste mijn dagen. Ik voelde me niet goed genoeg en had constant het gevoel dat ik mij moest bewijzen tegenover familie en vrienden. Loslaten lukte niet. Ik zat vast.

Ik heb Ben toen gevraagd of hij eens een behandeling bij mij wilde doen. De dag erna stond hij er al. We hebben kort gepraat over hoe ik mij voelde, en hij stelde mij meteen op mijn gemak. Ik ging op de tafel liggen en hij begon te werken — niet op mijn lichaam, maar boven mijn lichaam. Gewoon voelen. En ergens… gebeurde er iets. Wat ik vooral heb gedaan, is vertrouwen op het proces.

Vandaag, een jaar later, voel ik het verschil.

De angst die zo diep in mij zat, is verdwenen.

Ik voel mij krachtiger.

Ik durf er weer te staan.

Ik durf moeilijke gesprekken aan te gaan.

Ik voel mij niet langer gevangen in het idee dat ik mij moet bewijzen.

Ben schreef voor mij ook een persoonlijke mantra. Die lees ik nu al een half jaar elke dag. En dat kleine dagelijkse moment heeft zoveel veranderd. Het brengt mij telkens terug naar mezelf. Naar rust. Naar “ik ben oké”.

En ik ben ontzettend dankbaar dat ik dat gedaan heb. 🤍

2. Toen ik woonachtig was in Spanje werd ik benaderd om een 22-jarige jongeman te ondersteunen. Hij was erg teruggetrokken, had geen vrienden, geen afgeronde opleiding en geen idee wat hij met zijn leven wilde. De dag bracht hij door achter zijn spelcomputer. Zijn moeder had al veel geprobeerd en hulp gezocht, maar niets leek te werken.

Tijdens ons gesprek opende hij zich steeds meer. Nog dezelfde dag besloot hij om zijn rijbewijs te halen en later dat jaar naar Zwitserland te verhuizen voor een opleiding. Zijn moeder was verrast, vooral omdat alles ineens “vanzelf” leek te gaan.

Enkele maanden later sprak ik hem weer en zag een open, levenslustige jongeman. Binnen een half jaar was hij verhuisd naar Zwitserland en begon hij aan zijn opleiding. Hij bloeide helemaal op en werd zelfs de meest sociale leerling van zijn klas.

3. Tijdens een van mijn fietsreizen ontmoette ik een echtpaar dat van Amsterdam naar Rome fietste. Ze waren al een week onderweg, maar de man had hevige kniepijn. Pijnstillers en 3 maal daags insmeren met Voltaren hielpen niet. Zijn linkerknie deed al jaren pijn, zijn rechterknie sinds drie maanden.

Die avond heb ik hem kunnen helpen. Later hoorde ik dat ze hun reis naar Rome zonder pijn hebben afgerond. Het jaar daarop maakten ze zelfs een nieuwe fietstocht door Nederland van meer dan 1500 kilometer.

4. Een vrouw van middelbare leeftijd leed al lange tijd aan PTSS: herbelevingen, nachtmerries en angstaanvallen. Daarnaast had ze sinds enkele maanden last van clusterhoofdpijn. Ondanks uitgebreid medisch onderzoek, inclusief een hersenscan, vond men geen oorzaak. Het gevolg: ze kon niet meer werken.

Tijdens de sessie legde ik drie kwartier mijn hand op haar buik. Haar hele lichaam trilde. Na afloop was ze rustig – en al snel verdwenen de symptomen. Ze kon weer aan het werk.

5. Een vrouw vroeg me om hulp. Soms kon ze door plotselinge pijn in één been de hele dag niet meer staan, wat een ernstig probleem was, aangezien ze in een apotheek werkte. Voordat ik haar ging helpen, vroeg ik of er nog iets anders was waar ik mee kon helpen. Ze aarzelde en zei: "Daar is toch niets aan te doen." Negentien jaar geleden had ze een auto-ongeluk gehad en daar een whiplash aan overgehouden, met ernstige pijnen tot gevolg. Na twee jaar ziekenhuisbezoeken en verschillende therapieën was de conclusie: "Daar moet je maar mee leren leven."

We besloten toch eerst met de whiplash te beginnen. Kort na de behandeling werden de pijnen erger, maar nog geen week later waren ze helemaal verdwenen. Een maand later behandelde ik haar been, met hetzelfde resultaat: ze had nooit meer pijn.

Later vertelde ze me dat de heftige pijnen van de whiplash regelmatig ernstige migraineaanvallen veroorzaakten, zo ernstig dat ze soms liever een einde aan haar leven had willen maken, ware het niet dat ze een jonge dochter had. De migraine is nooit meer teruggekomen.

6. Een jonge vrouw met ernstig overgewicht kwam op bezoek. Ze had geen specifiek doel, maar vertelde spontaan haar levensverhaal. Hoewel ze slechts 19 jaar oud was, had ze al veel meegemaakt, met als dieptepunt een traumatische gebeurtenis op haar 7de.

Na haar bezoek stuurde ze me een sms waarin ze vertelde dat ze zonder ademhalingsproblemen de wandeling naar huis had volbracht. Ze was compleet verrast. Pas een paar maanden later vertelde ze me over haar astma, dat verdwenen was.

Daarnaast veranderde ze haar leefstijl en verloor in een jaar tijd ruim 30 kilo. Ze kwam weer langs en vertelde over haar driejarige dochter. Vanaf de tweede week na de geboorte hadden ze regelmatig de huisarts en het ziekenhuis bezocht. Na drie jaar was er nog steeds geen vooruitgang, en ze was ten einde raad. Ze zei: "Als het bij mij werkt, dan moet het bij mijn dochter toch ook werken. Zou je langs willen komen?"

Dat heb ik gedaan.

Twee maanden later kreeg ik een bericht van haar. De bezoeken aan huisarts en ziekenhuis waren gestopt. Haar dochter had geen last meer van astma en maag-darmproblemen. Ook antibiotica was niet meer nodig. In drie jaar tijd had haar dochter ongeveer twintig antibioticakuren gehad.

7. Een man van middelbare leeftijd wilde een afspraak maken. Hij was teruggetrokken en liet zich nauwelijks zien naar zijn omgeving. Door spanningen kon hij soms dagenlang zijn eten niet doorslikken. Tijdens zijn bezoek vertelde hij me over zijn jeugd: zijn ouders zagen hem niet staan en lieten hem aan zijn lot over, zelfs als hij in het ziekenhuis lag, kreeg hij geen bezoek. Hij voelde zich ongezien en waardeloos.

Psychologen en psychiaters hadden hem in ruim 30 jaar niet kunnen helpen. Maar een week na zijn bezoek schreef hij me: "Het resultaat is spectaculair. Afgelopen weekend was ik bij vrienden en ze vroegen meteen: Wat is er met jou gebeurd?" Voor het eerst voelde hij zich echt gezien en krachtig.

8. Tijdens een fietsreis door Duitsland sprak ik met een vrouw tijdens een pauze. Ze vertelde me dat ze jaarlijks naar het ziekenhuis moest om nierstenen te laten verwijderen, die steeds terugkwamen. Ik heb haar kort geholpen. Ze noteerde mijn naam en email adres op een papiertje. Ze zou van zich laten horen. Dat papiertje raakte ze kwijt, tot ze dit terug vond bij een grote opruiming.

Ruim drie jaar later schreef ze me dat ze kort na onze ontmoeting opnieuw naar het ziekenhuis moest voor de jaarlijkse behandeling. Iedereen was verbaasd: er waren geen nierstenen meer! En ze zijn sindsdien ook niet meer teruggekomen

9. Tijdens een lange wandeltocht door Duitsland werd ik aangesproken door een man. Hij vroeg of ik de A1-route volgde. Hij had dezelfde route gevolgd en nodigde me uit om bij hem te overnachten. Onderweg vertelde hij me over de jarenlange ernstige pijn in zijn rechterschouder. Hij was recentelijk nog een week in een pijnkliniek aan het Bodenmeer geweest, maar dat had geen verlichting gebracht.

's Avonds heb ik hem geholpen. De volgende ochtend zei hij: "Ben, het is een beetje frustrerend. Normaal heb ik veel pijn in mijn schouder als ik mijn tanden poets, maar vanochtend niet. Dat is wennen." En zo is het gebleven.